Maria Gella
| Maria Józefa Gella | |
| Data i miejsce urodzenia | 2 lutego 1890 Lwów, Austro-Węgry |
| Data i miejsce śmierci | 25 lipca 1970 Kraków, Polska |
| Zawód | aktorka |
| Współmałżonek | 1. Artur Kwiatkowski, 2. Jerzy Jabłoński |
| Lata aktywności | 1907–1966 |
| Zespół artystyczny | |
| Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie | |
| Odznaczenia | |
Maria Józefa Gella, primo voto Kwiatkowska, secundo voto Jabłońska[1] (ur. 2 lutego 1890 we Lwowie, zm. 25 lipca 1970 w Krakowie) – polska aktorka teatralna i filmowa.
Spis treści |
edytuj Życiorys
Urodziła się 2 lutego 1890 we Lwowie, ówcześnie na terenie Austro-Węgier (ob. Ukraina). Była córką Kazimierza Gella – urzędnika i Sabiny Stradiot. We wczesnym dzieciństwie straciła ojca. Ukończyła pensję św. Elżbiety we Lwowie, a w 1907 Szkołę Dramatyczną przy lwowskim Teatrze Miejskim. W tym samym roku zadebiutowała na scenie teatralnej.
Na początku 1908 występowała wraz z matką w objazdowym zespole Eugeniusza Kalinowskiego, a następnie jeździła po prowincji galicyjskiej w Teatrze Dziesięciu Miast z udziałem Gustawa Fiszera. W sezonie 1908/1909 grała w zespole Eugeniusza Majdrowicza w Sosnowcu, a w sezonach 1909/10 i 1910/11 w Teatrze Wielkim w Lublinie. W latach 1914–1918 występowała na deskach Teatru Polskiego w Kijowie, z którym występowała również w Moskwie i Piotrogrodzie (1915). Od kwietnia 1918 należała do zespołu kijowskiego Nowego Teatru Polskiego pod kierownictwem Juliusza Osterwy. Była aktorką pobierającą w 1918 najwyższą gażę w zespole kobiecym[1].
Po opuszczeniu Kijowa występowała w kabarecie „Mozaika” (1918) oraz na scenach warszawskich: Teatru „Czarny Kot” (grudzień 1918 i sezon 1919/1920), Teatru Polskiego i Teatru Małego (1920–1923) oraz Teatru Letniego (1923–1925) i Teatru Ćwiklińskiej i Fertnera (sezon 1926/1927). W latach 1927–1930 grała w Teatrze Letnim, a w latach 1930–1934 w Teatrze Narodowym, Teatrze Nowym i ponownie w Teatrze Letnim. W lecie 1931 z aktorami Teatru Narodowego występowała w Radomiu, Kielcach, Częstochowie, Łucku i Płocku. Od 1934 występowała na scenach Teatrów Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej (TKKT), Teatru Polskiego i Małego (1934–1936) oraz Teatru Letniego (1936–1939). W sezonie 1939/1940 była zaangażowana do teatrów stołecznych – Narodowego i Nowego. W Warszawie zagrała ponad 70 ról, najczęściej „salonowych” we współczesnych komediach i farsach.
Podczas II wojny światowej pracowała jako kelnerka w kawiarni „Pod Znachorem” w Warszawie i straciła drugiego męża. Po powstaniu warszawskim wyjechała do Krakowa, z którego scenami związała swoją dalszą karierę artystyczną. Od wznowienia powojennej działalności Teatru im. Juliusza Słowackiego w marcu 1945 do końca sezonu 1965/1966 występowała na deskach tej sceny. W sezonie 1946/1947 występowała również w Teatrze Kameralnym TUR, a w okresie połączenia zespołów teatrów krakowskich, grała także w Starym Teatrze (do 1954). 8 listopada 1959 obchodziła pięćdziesięciolecie pracy artystycznej, podczas zbiorowego jubileuszu w Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Należała do Kapituły Zasłużonych Członków SPATiF-u. Ostatnią rolą jaką zagrała była postać Generałowej w spektaklu Jego ekscelencja błazen Fiodora Dostojewskiego w reż. Bronisława Dąbrowskiego w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1966), kiedy to przeszła na emeryturę.
Była dwukrotnie zamężna. Pierwszym jej mężem był Artur Kwiatkowski, którego poślubiła w 1916, a drugim Jerzy Jabłoński (ślub 1930).
Zmarła 25 lipca 1970 w Krakowie i tam została pochowana.
edytuj Występy sceniczne (wybór)
- Szkoła wdzięku Alice Duer-Miller w reż. Emila Chaberskiego (1927) jako Miss Curtis
- Maman do wzięcia Adama Grzymały-Siedleckiego w reż. Emila Chaberskiego (1930) jako Kici-Kici
- Lazurowe wybrzeże Andre Birabeau i George'a Dolley'a w reż. Emila Chaberskiego (1931) jako Zuzanna
- Kobiety i interesy Kazimierza Wroczyńskiego w reż. Ludwika Solskiego (1933) jako Sabina
- Obiad o ósmej Georga Kaufmanna i Edny Ferber w reż. Karola Borowskiego (1933) jako Pani Jordan
- Świętoszek Moliera w reż. Ludwika Solskiego (1933) jako Elmira
- Zemsta Aleksandra Fredry w reż. Teofila Trzcińskiego (1945) jako Podstolina
- Mąż z grzeczności Adolfa Abrahamowicza i Ryszarda Ruszkowskiego w reż. Jerzego Leszczyńskiego (1945) jako Petronela
- Panna Maliczewska Gabrieli Zapolskiej w reż. Karola Frycza (1945) jako Daumowa
- Codziennie o piątej Maurice Hennequin i Pierre'a Vébera w reż. Tadeusza Wesołowskiego (1946) jako Walentyna Precardan
- Miasto w dolinie Johna Boyntona Priestley'a w reż. Emila Chaberskiego (1946) jako Dorothy Stritton
- Rozbitki Józefa Blizińskiego w reż. Marii Dulęby (1947) jako Łechcińska
- Wariatka z Chaillot Jeana Giraudoux w reż. Emila Chaberskiego (1947) jako Konstancja
- Archipelag Lenoir Armanda Salacrou w reż. Krystyny Zelwerowicz (1948) jako Hrabina Hortensja z Robec'ów Cazette
- Seans Noëla Cowarda w reż. Włodzisława Ziembińskiego (1948) jako Pani Arcati
- Głupi Jakub Tadeusza Rittnera w reż. Włodzisława Ziembińskiego (1949) jako Marta
- Lubow Jarowaja Konstantego Treniewa w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1949) jako Helena Gornostajewa
- Pigmalion George'a Bernarda Shawa w reż. Jerzego Ronarda Bujańskiego (1950) jako Pani Higgins
- Ciotunia Aleksandra Fredry w reż. Romana Niewiarowicza (1951) jako Panna Małgorzata
- Nie trzeba się zarzekać Alfreda de Musseta w reż. Jerzego Kaliszewskiego (1951) jako Baronowa de Mantes
- Dom na Twardej Kazimierza Korcelliego w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1955) jako Hrabina
- Pierwszy dzień święta Nazıma Hikmeta w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1955) jako Chabibe
- Wesele Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1956) jako Radczyni
- Leokadia Jeana Anouilh w reż. Romana Niewiarowicza (1957) jako Księżna
- Dowód osobisty Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej w reż. Kazimierza Fabisiaka (1957) jako Zyta
- Popas króla jegomości Adama Grzymały-Siedleckiego w reż. Kazimierza Fabisiaka (1958) jako Stryjna Kręgosławska
- Zbrodnia i kara Fiodora Dostojewskiego w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1958) jako Pulcheria Aleksandrowna
- Mądremu biada Aleksandra Gribojedowa w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1961) jako Księżna
- Damy i huzary Aleksandra Fredry w reż. Romana Niewiarowicza (1961) jako Pani Dyndalska
- Elżbieta królowa Anglii Ferdinanda Brucknera w reż. Ireny Babel (1962) jako Lady Anna
- Odprawa posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. Maryny Broniewskiej (1964) jako Pani Stara
- Jego ekscelencja błazen Fiodora Dostojewskiego w reż. Bronisława Dąbrowskiego (1966) jako Generałowa
edytuj Filmografia
- Dom na pustkowiu (1949) – ciotka Kazia
- Trzy kobiety (1956) – pomylona
- Pan Anatol szuka miliona (1958) – babcia Iwony
- Kalosze szczęścia (1958) – panna Terencja, wróżka Troska
- Kolorowe pończochy (1960)
- Rozstanie (1960) – hrabina
- Śmierć w środkowym pokoju (1965) – Janowska
- Zwariowana noc (1967) – starsza pani baronowa
edytuj Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1959)
- Złoty Krzyż Zasługi – Za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki (1953)[2]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie: Maria Gella-Jabłońska. Biografia (pol.). www.e-teatr.pl. [dostęp 2012-01-10].
- ↑ M.P. z 1953 r. Nr 90, poz. 1142, pkt 15.
edytuj Bibliografia
- Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900–1980, t. II, Wyd. PWN Warszawa 1994, ISBN 83-01-11260-3
- Maria Gella w bazie filmpolski.pl
- Maria Gella w bazie filmweb.pl
- Maria Józefa Gella w bazie e-teatr.pl
edytuj Linki zewnętrzne
Polecamy: katalog stron controlwebs, katalog stron netcatalog
opony płyty warstwowe sale konferencyjne wentylatory kanałowe masaż wrocław